KALEMİN DOĞUŞU

Hep ansızın gelir insana, ruhta filizlenen tohumun hışırtısı. 
Kelimeler biriktiği topraktan çıkmak için debelenir ya,
Bulutlarda biriken yağmur tanecikleri gibi;
Göz pınarlarımdan akmak için çabalayan damlalar gibi...

Hiç fark ettirmeden gelen ilham, bana gösterir ki;
Satırlarımda yaşam bulmak için savaşan cümlelerim,
Zihnimin kıvrımlarında birbirini iten harflerim varmış.
Kalemimi oynatmak içinse bir tınıya, 
Varmış çokça ihtiyacım.

Gökyüzüne hasret kaldığım şu günlerde
İçimi aydınlatanın satırlar olacağını kim bilebilirdi ki?
Kendine uzak sandıkların bazen en yakınındadır ya
Tıpkı ansızın gelen ilhamım gibi, 
Hep başucumdaymış meğer kim bilebilirdi ki?
 
Her kelimede yeni ufuklara gebe kalan dimağımı,
Doyuruyormuş cümlelerimin vanasını açtığımda
 Yeşeren tomurcuklarım.
Birçok şeyin farkına vardım; 
Yeni filizlenen satırların musikisi ile yeşerdim bugün,
Elbet bir gün açacak çiçeklerime yer açtım, kelimelerimin havuzunda...