Bayramlarımızı bayramlaştırmamız lazım

On bir ayın sultanını uğurluyoruz. Bu yıl da Ramazan geldi ve gidiyor. Oruç hepimizi ayrı ayrı denetledi. İçimizi denetledi, dışımızı denetledi. Toplumumuzu denetledi. Yeryüzü bu yıl da böylece bir varoluş sınavından geçirildi. Salgın hastalıkla da sınandığımız bir Ramazan geçirdik. Geçen geçti, kalan kaldı bu sınavda. Ömrü olanlar için yenilenecek bu sınav, umutsuz olunmamalı. Müslümanlar olarak bu sınavda başarmış ve kaybettiklerimizi kazanmışızdır inşallah. Başaramayanlar için eğer son sınav hakkımız değilse gelen ilk sınavda başarmanın yolları bulunmalı mutlaka. Ve sınav sonrası bayram geldi.

Oruç bir ay süreyle hem insanı denetleyip, hem de insanın kendi kendisini denetlemesini sağlarken insan bayramla birlikte birden kendi kendisi ile karşı karşıya kalıveriyor. Kendimize karşı, çevremize karşı, tüm yer yüzüne karşı görevlerimiz ve sorumluluklarımız açısından kendimizi gözden geçirip yeniden programlama ihtiyacı giriyor gündemimize.

Orucun ilahi bir emir olarak yerine getirilmesinin insana verdiği iç mutluluk dışında açlığı yaşayarak aç insanları düşünmek gibi, fitre ve zekat gibi çok geniş bir toplumsal amacı, insanın yaşantısına dokunan bir yönü de vardır. Bir ay süreyle aşama aşama içimizi bayramlaştıran, bizi bayrama hazırlayan oruç bu toplumsal yönü ile de dışımızı bayramlaştırmamızı zorunlu kılmaktadır. Ancak böyle olunca bayram, gerçek amacına ulaşıp evrensel çapta bir sevinç ve mutluluk kaynağı olabilir.

Bayramlar, insan ve toplumlarda yaşatma merkezli ilahi buyruğun dalga dalga yayılan mutluluk yoğunlaşmasıdır.

Günümüz bayramları bu anlamda amacına ne kadar ulaşıyor konusu en büyük problem olarak çıkıyor karşımıza. Orucun amacına ters düşen dünyadaki açlık gerçeğiyle karşılaşıyoruz ilk önce. Fakirlerin açlığı zenginlerin doyurulamamasından, aç gözlülüğünden kaynaklanıyor. Nefse düşkünlüğünden, Karun’laştırdığı hırslarından kaynaklanıyor, Müslümanımızın bile “Müslüman nimetlerin en iyisine layıktır” avunması ile israfın, insafın ve vicdanın da ötesine geçen lüks yaşantıya özenmesinden kaynaklanıyor. Bununla beraber sömürgeci ulusların kanlarını emdikleri Afrika, Asya ve dünyanın diğer mazlum ve mağdur ülkelerinde milyonlarca insanın açlıktan öldüklerini, ya da ölümle boğuştuklarını görmek bayramların sızılı yönünü önümüze koyuveriyor.

Müslümanların bu gün en büyük sorunlarının başında dünyevileşmek geliyor. Eşya tutkusu, eşyaya köle olma zaafiyeti. Her şeye eşya ve menfaat gözlüğünden bakma hastalığı. Bu hastalık ardından dünyaya düşkünlüğü ve bağlanmayı, bu bağlanma da Allah ve onun rızasını unutma sonucunu doğuruyor. O zaman Allah bu duruma düşen Müslümanın kalbine kendinin olmayan o malı kaybetme korkusunu ve düşmanların heybetini düşürüyor. Düşmanların kalbinden de Allah’tan korkanlar için düşmanın kalbine koyduğu korkuyu alıveriyor. Maddeye bağlılık, onu putlaştıracak derecede sevme, insanı maddeye köle yapıyor. Bu bağlılık insanı gerçek sevinç, mutluluk ve huzura ulaştıramıyor. Çünkü sonsuz olan ruhu sonlu olan madde tatmin edemez. Onu yine varlığı sonsuz olan Allah tatmin eder.

 Aslında bayramlar bir inancın, bir uygarlığın unsurlarıdır. Bunları biri birinden ayrı düşünemeyiz. Müslümanlar olarak, O inanç uygarlığının oluşmasını hedeflemek, gaye ve çabaların aynı amaca yönlendirilmesi gayreti sonuca etki edecek en kestirme, en zaruri ve en doğru yolların başında gelmektedir.

Bayramlarımızı bayramlaştırmak, kalbimizle, aklımızla, vicdanımızla, bedenimizle, ruhumuzla, duygularımızla, ailemizle, toplumumuzun tüm kesimleri ile, ülkemizle ve tüm dünya Müslümanları ile bayramı idrak etme şuuruna ermek temel hedef olmalıdır.

Kalbimizin bayramı, muhabbet kanallarını sonuna kadar açmak, ilahi sırra bağlanmak ve duyguları pozitif düşünmeye kanalize edip güzel bakmak, güzel görmek ve güzel düşünmek erdemine ulaşmaktır.

Aklımızın bayramı, tefekkür içinde, Düşünceyi müsbette tutarak huzuru yakalamaktır. Anlamsız ve geçici noksanlıkların takıntıları yüzünden kendimizle boğuşmamaktır.

Vicdanımızın bayramı, fıtratın reddettiği hallerden uzaklaşmak, şuurumuzun kuşatılmasına izin vermeden kulluğumuzu doğru idrak etmektir.

Bedenimizin bayramı, sağlıklı olmak, midemizi helalle, görme, işitme ve duyma hassalarımızı hayırda kullanmaktır,

Ruhumuzun bayramı, daralmışlıktan bunalmışlıktan kurtulmasıdır. Ufkumuzu evrensel mesajla doldurarak ruhumuzu ilahi emirleri uzuvlara aksettiren, sisteme bayramlık veren konuma getirmektir,

Duygularımızın bayramı, hayatın sıkılmışlığından ve çatallaşmış tereddütlerimizden sıyrılarak, sağduyu içinde, ruhani zevk ile ulvi hisleri galeyana getirmektir.

Ailenin bayramı, hep bir arada olmaktır. Keder ve üzüntülerden uzaklaşmaktır.

Toplumun bayramı, selamlaşmak, ziyaretleşmek, barışmak, diyaloglar, karşıdakini olduğu gibi kabullenip ortak noktalar üzerinden muhabbetleşmek, ortak hedeflerde kalmaktır. Sükunet ve hal hatır kaynaşmasıdır.

Ülkenin bayramı, terörden kurtulmuş, istihdamı çözmüş, kalkınmış, demokrasiyi hakim kılmış, hak ve hürriyetleri kamil manada uygulamış ve birbiriyle barışık bir sonuç için her anı ortak değerlere göre düşünme ve harekete geçirme huzurudur.

İslam dünyasının bayramı, tanışmak, biri birini yakinen tanımak, ilme dayanmak, meşverete yönelmek, islam’ın izzetini şahıs, zümre, kavim menfaatlerinin üstünde tutarak, bu ideali yaşatacak inkişaflara kuvvet vermektir.

Dünyanın bayramı, barıştır. Hak ve hukuka riayet edecek şekilde hükümetleri ve devletleri dizginleyecek halkların sivil birlik ve dayanışmasıdır. Sivil toplum ve gerçek sivil ruhu verecek faziletli, gönüllü kuruluşların irfan büyümesidir. Çoğulculuk içinde beraberliktir. Haksızlıklara dur diyecek erdemde Müslümanların birlikteliğini oluşturmak ve güçlendirmektir.

İdrak ettiğimiz mübarek bayramın, İslam Aleminde ihtiyaç duyulan noksanlıkların görülüp, giderilme istikametinde niyet ve gayretlerin oluşmasına, Rabbin rıza ve yardımını hak edecek kıvamda organizasyon çabalarına vesile olmasını niyaz eder, böylece sonuçta Cenneti hak edebileceğimiz ebedi bayrama kavuşma nimetine vesile olmasını temenni ederim.

Bayramın bereketi tüm Müslümanların üzerine olsun. AMİİİN